پیش از این، من گارد محکمی در برابر استفاده از واژههای مطلق داشتم
اما الان
به جرات میتونم بگم همیشه
همیشهی همیشه
افرادی هستن که موش بدوانن
افرادی هستن که لمیده و منتظرن آبی گل آلود بشه که ازش ماهی بگیرن
افرادی هستن که خودشون رو میندازن وسط میدون و تنها کاری که بلدن (و البته هدفشونه)، خراب کردن هدف و خواستههای افراد دادخواهه
این افراد همیشه هستن و ما تنهاتر از چیزی هستیم که فکر میکنیم
دشمن دشمن ما، دوست ما نیست؛ چه مسلح و چه تسلیم...
چرا سال ۵۷ همین کارا باعث شکوهمندی اون انقلاب شدن ولی الان بد هستن؟